ناتو و ۷۰ سال آشوب افکنی در جهان

0
3

به گزارش ایرنا به نقل از پایگاه اطلاع رسانی سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، وزیران امور خارجه کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) روز پنجشنبه هفته گذشته چهارم آوریل ۲۰۱۹ (۱۵ فروردین ۹۸) به مناسبت هفتادمین سالگرد بنیانگذاری ناتو در واشنگتن گردهم آمدند.
‘ینس استولتنبرگ’ دبیر کل ناتو گفت: ناتو در هفت دهه گذشته بارها برای امنیت بخشی به مردم وارد عمل شده و ما برای جلوگیری از مناقشه و حفظ صلح به این کار ادامه خواهیم داد.
وزیران خارجه ناتو درباره امنیت در منطقه دریای سیاه، بر سر یک بسته جدید اقدامات برای ارتقای آگاهی و تقویت حمایت از متحدان و شریکان در آن منطقه بخصوص گرجستان و اوکراین به توافق رسیدند. وزیران خارجه ناتو همچنین درباره ‘نقض معاهده نیروهای هسته ای میان برد توسط روسیه’ بحث کردند و خواستار تبعیت کامل روسیه از این معاهده شدند.
پنجشنبه شب نیز وزیران خارجه ناتو درباره نقش این ائتلاف نظامی در مبارزه با تروریسم و تلاش های آمریکا برای راه حل سیاسی در افغانستان بحث کردند.

** فشار مالی بر ناتو و تلاش برای حفظ وحدت
این درحالی است که ناتو در سال های بخصوص با تاکید آمریکا بر تقسیم هزینه ها دچار اختلافاتی شده است. با این حال تعداد بیشتری از اعضای ناتو در اروپا در سال ۲۰۱۸ میلادی هزینه های دفاعی را افزایش دادند اما تنها شش کشور هدف مورد نظر آمریکا را تامین کردند.
متحدان اروپایی آمریکا در سازمان ناتو تلاش کرده اند تا تهدیدهای ‘دونالد ترامپ’ رئیس جمهوری آمریکا را بی اثر کنند. ترامپ سال گذشته خواسته بود که کشورهای عضو هدف مورد نظر مبنی بر اختصاص دو درصد تولید اقتصادی به بودجه دفاعی را دو برابر کنند. این کشورها می گویند که امنیت صرفا به مساله هزینه ها مربوط نیست. گزارش سال ۲۰۱۸ سازمان ناتو که به تازگی منتشر شده است نشان داد که این سازمان به هدف اختصاص ۲ درصد از تولید ناخالص ملی به بخش دفاع نزدیکتر شده است و متحدان اروپایی به رقم ۱.۵۱ درصد رسیده اند که بیشترین میزان هزینه دفاعی در پنج سال گذشته است.
دبیر کل ناتو در این زمینه گفت: ما با یک تناقض رو به رو هستیم؛ در زمانی که برخی ها قدرت پیوند فراآتلانتیکی را مورد تردید و پرسش قرار می دهند، ما در واقع همکاری بیشتری نسبت به گذشته داریم. ترامپ به عنوان رهبر واقعی (دوفاکتو) ناتو موضوع هزینه های دفاعی را به یکی از اولویت ها تبدیل کرده و ارزش ناتو برای واشنگتن را مورد تردید قرار داده است.

** تمرکز ناتو بر چین و چشم انداز مناقشات آینده
پایگاه خبری ‘مینت پرس نیوز’ در همین ارتباط نوشت: سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) هفته گذشته در واشنگتن تشکیل جلسه داد تا هفتادمین سالگرد تشکیل این ائتلاف نظامی را جشن بگیرد. اما شرایط چندان برای جشن مناسب نیست. هفته گذشته مقامات ناتو کشور چین – و نه روسیه – را به عنوان دشمن شماره یک معرفی کردند و نشانه ها حاکی از تقویت جدید نیروی نظامی ناتو علیه پرجمعیت ترین کشور جهان است.
‘هایکو ماس’ وزیر امور خارجه آلمان در این زمینه تاکید می کند: چین در هر دو سوی اقیانوس اطلس به موضوع اصلی قرن ۲۱ تبدیل می شود .
این تغییر توجه ناتو به سمت چین ادامه سیاست خارجی آمریکا است. ‘باراک اوباما’ رئیس جمهوری سابق آمریکا در سال ۲۰۱۱ سیاست ‘چرخش به سمت آسیا’ را اعلام کرد که شامل استقرار نزدیک به دو سوم از نیروهای دریایی آمریکا در این منطقه تا سال ۲۰۲۰ و تقویت نظامی است که اکنون شامل بیش از ۴۰۰ پایگاه نظامی آمریکایی از خاورمیانه و افغانستان تا استرالیا، گوام و ژاپن است که چین را احاطه کرده اند.
اواخر سال گذشته ‘مایک پنس’ معاون رئیس جمهوری آمریکا، چین را به علت ‘امپراطوری و تجاوزکاری’ در دریای جنوبی چین محکوم کرد؛ کسانی که از کدهای سیاسی اطلاع دارند از این اظهارات احساس خطر می کنند. مساله بدشگون تر اینکه دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا تقاضا کرده است که اعضای اروپایی ناتو سهم عادلانه خود را در درون این سازمان پرداخت کنند؛ عبارتی که بطور ضمنی می تواند نشان دهنده دوره جدیدی از تقویت نیروهای نظامی و افزایش تسلیحات باشد.
گزارش شده است که ترامپ حتی خروج آمریکا از این سازمان را نیز بررسی کرده است اما ازنشست هفته گذشته وزیران خارجه ناتو در واشنگتن چنین بر می آید که احتمال این مساله کاهش یافته و رئیس جمهوری آمریکا توجه خود را به سمت موضوعات دیگر معطوف کرده است.

** پیشینه جنگ و آشوب ناتو
سازمان پیمان آتلانتیک شمالی بطور رسمی روز ۴ آوریل ۱۹۴۹ پایه گذاری شد و در ابتدا شامل ۱۲ کشور شمال آمریکا و اروپای غربی بود. این سازمان تا سال ۱۹۸۹ گسترش یافت و کشورهای یونان، ترکیه، آلمان غربی و اسپانیا را نیز شامل شد.هدف اعلام شده این سازمان مقابله با احتمال حمله اتحاد جماهیر شوروی به اروپا بود.
شوروی در سال ۱۹۹۱ منحل شد و به این معنی بود که از آن پس تهدید شوروی وجود ندارد. با این حال نه تنها ناتو منحل نشد بلکه روند گسترش شدید این ائتلاف نظامی آغاز شد و این بر خلاف قول و وعده رهبران غربی به ‘میخائیل گورباچف’ رهبر شوروی بود.
‘جیمز بیکر’ وزیر امور خارجه آمریکا به او گفته بود که اگر شوروی اجازه اتحاد دوباره آلمان را دهد، ناتو حتی یک وجب به سمت شرق نخواهد رفت.
ناتو با نادیده گرفتن قول های آمریکا امروز گسترش زیادی یافته و ۲۹ کشور از جمله استونی، لتونی و لیتوانی جمهوری های سابق شوروی در آن عضویت یافته اند. بر اساس اطلاعات موسسه مطالعات صلح استکهلم، مجموع هزینه نظامی اعضای این سازمان حدود ۷۰ درصد از هزینه جهانی را تشکیل می دهد با این حال ایالات متحده آمریکا شریک مسلط است و تقریبا به اندازه تمام کشورهای دیگر جهان هزینه نظامی دارد.
ترامپ بتازگی ایده دعوت از کشورهای کلمبیا و برزیل برای عضویت در ناتو را نیز مطرح کرده که این اقدام بطور رسمی ناتو را به سمت جنوب جهانی نیز پیش خواهد برد.
ناتو در سال ۱۹۹۹، اقدام به بمباران یوگسلاوی متحد روسیه کرد و بخشی از آن را به عنوان یک کشور جدید – کوزوو – جدا کرد که روسیه، چین و حدود نیمی از کشورهای دنیا آن را به رسمیت نمی شناسند. از آن زمان تاکنون، این سازمان در صف اول بی ثبات سازی جهان از طریق مداخله های نظامی بوده است.
در سال ۲۰۰۱ ، این سازمان با حمله نظامی اقدام به اشغال افغانستان کرد که منجر به نابودی این کشور و ایجاد جنگی شد که تا امروز ادامه دارد.
افراطی ترین کشورها عضو ناتو – آمریکا و انگلیس – در سال ۲۰۰۳ نیز بر اساس ادعاهای واهی و بدون مدرک، رهبری حمله نظامی و اشغال عراق را به دست گرفتند که این اقدام منجر به یک میلیون کشته بر جا گذاشت و میلیونها نفر را آواره ساخت. ناتو تا سال ۲۰۰۴ بطور رسمی در اشغال عراق مشارکت داشت. در سال ۲۰۱۱ این سازمان بمباران لیبی را آغاز کرد و جنگی داخلی را در این کشور تشدید کرد که به سرنگونی معمر قذافی منجر شد و پیشرفته ترین کشور آفریقا را به دامان تندروها انداخت که اکنون کشوری شکست خورده مملو از بازارهای برده داری است.
اعضای ناتو مانند آمریکا، انگلستان و فرانسه و هلند همچنین نقش مهمی در حمایت از گروههای مسلح مختلف در جنگ داخلی سوریه ایفا کرده اند و موجب وخامت و تشدید مناقشه ای شدید از طریق حمایت گروههای موسوم به ‘شورشیان میانه رو’ شده اند.
بر این اساس هرگونه ادعایی مبنی براینکه ناتو سازمانی دفاعی است، مردود است.
مناطق مدیترانه و خاورمیانه دستخوش بحران شدید آوارگان است. این بحران تبدیل به یک موضوع مهم سیاسی در اروپا و سراسر جهان شده است. با این حال، سیاستمداران و رسانه ها به ندرت درباره ارتباط بین آوارگان و جنگ های تحت رهبری غرب در کشورهای آن مناطق بحث می کنند. سه کشور اصلی مبداء آوارگان و پناهجویان در اتحادیه اروپا از سال ۲۰۱۴ تاکنون کشورهای سوریه، عراق و افغانستان بوده اند. در حقیقت، بین سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۷ نزدیک به یک میلیون سوری از کشورهای اتحادیه اروپا درخواست پناهندگی کردند. بر خلاف این کشورها ، موج آوارگان از کشورهایی مانند لبنان یا ایران که ناتو آنها را اشغال نکرده وجود نداشته است.در حقیقت، ایران میزبان حدود یک میلیون آواره است و کشور کوچک لبنان نیز ۱.۴ میلیون آواره را پذیرا شده است.
اعضای ناتو و بخصوص آمریکا و انگلیس مسئولیت اصلی نابودی این منطقه و بحران انسانی گسترده را بر عهده دارند اما بجای قبول مسئولیت میزبانی قربانیان جنگ هایی که خود به راه انداخته اند، آوارگان و مهاجران را به عنوان تهدیدی که باید متوقف شود به تصویر می کشند.
یک ستون نویس در یکی از روزنامه های پرتیراژ انگلستان از آوارگان به عنوان ‘سوسک’ یاد کرد و ترامپ نیز مهاجران از آمریکای مرکزی را تجاوزکار ، تروریست و جنایتکار توصیف می کند.

** تهدیدات جدید و تحدید آزادی بیان با سانسور رسانه ها
در هفتادمین سالگرد تاسیس ناتو تمرکز بحث های این سازمان نظامی بر تهدیدهای جدید بهصوص جنگ اطلاعاتی و سایبری است. ‘مایک پمپئو’ وزیر امور خارجه آمریکا از این سازمان خواست که خود را با دوره جدید دیجیتال مطابقت دهد و وارد دوره جنگ سایبری بشود.
به همین ترتیب، ‘جیمز استاوریدیس’ فرمانده سابق نیروهای ناتو اعلام کرد که ناتو تا ۱۰ سال آینده تا حد بسیار بیشتری وارد حوزه امنیت سایبری خواهد شد و توانایی های تهاجمی سایبری بسیار بیشتری خواهد داشت.
پایگاه خبری ‘مینت پرس’ در این خصوص خاطرنشان کرد: این برنامه باید برای افراد نگران آزادی بیان و همچنین رسانه های آنلاین یک نگرانی بزرگ باشد.
‘شورای آتلانتیک’ وابسته به سازمان ناتو از هم اکنون در حال مشارکت با فیسبوک برای جدا کردن اخبار ‘قابل اعتماد’ از ‘فیک نیوز’ است. ۴۵ درصد از مردم آمریکا اخبار خود را از طریق فیسبوک به دست می آورند و در کشورهای دیگر نیز همین حدود مردم از فیسبوک خبر می گیرند. زمانی که سازمانی تحت رهبری هنری کیسینجر ، کاندولیزا رایس، کالین پاول و مدیران سابق سازمان ‘سیا’ مانند لئون پانتا و مایکل هایدن تصمیم می گیرند که مردم آمریکا (و جهان) چه چیزی باید ببینند یا نبینند ، این یک سانسور دولتی غیرقابل قبول است. به همین علت باید بیش از هر زمان دیگری از رسانه های جایگزین حمایت کرد. این غول رسانه اجتماعی اقدام به حذف صفحات متعلق به دشمنان ناتو از قبیل رسانه های مرتبط با دولت های ایران و ونزوئلا کرده است.
فیسبوک در عین حال همکاری نزدیکی با رژیم صهیونیستی در زمینه سانسور فلسطینی ها دارد.

** کاهش حمایت مردمی از ناتو
این در حالی است که ناامیدی عمومی نسبت به ناتو نیز در حال افزایش است. نظرسنجی سازمان ‘یوگاو’ در شش کشور مهم عضو ناتو (شامل آمریکا) که هفته گذشته منتشر شد نشان داد که حمایت از ناتو در حال کاهش است. کمتر از ۵۰ درصد از مردم آمریکا پاسخ دادند که از عضویت کشورشان در ناتو حمایت می کنند. در فرانسه کمتر از ۴۰ درصد از مردم از عضویت در ناتو حمایت کردند.
ناتو در حالی هفتاد ساله شده است که شمار زیادی از صاحبنظران و تحلیلگران درباره آینده آن ابراز تردید می کنند.
‘بری پوسن’ استاد علوم سیاسی دانشگاه ‘ام آی تی’ که ماه گذشته در یادداشتی در نیویورک تایمز خواستار بازنگری در نقش آمریکا در ناتو شده بود ، می گوید: اگر ناتو وجود نداشت، آیا امروز آن را ایجاد می کردیم؟ من بعید می دانم.
شاید سازمان ناتو با توجه به سابقه جنگ و نابودی در جهان، در نهایت به سن بازنشستگی رسیده باشد. اما همانند ماری که پوست می اندازد، ناتو نیز در تلاش است تا تعاریف از نقش و جایگاه خود ارائه دهد و همچنان در خدمت امپراطوری بماند. اگر ناتو صحنه سیاست جهانی را ترک کند، این امر بیشتر نتیجه واکنش های عمومی علیه جنگ و ویرانی خواهد بود و نه نتیجه تصمیمات ترامپ. زمانی که شما فقط یک چکش در اختیار دارید، همه چیز از نظر شما میخ است. هر چه ناتو بیشتر دوام داشته باشد، شاهد جنگ و ویرانی بیشتری خواهیم بود.

اروپام**۱۰۷۸**۲۰۴۰

انتهای پیام /*

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید